Big in Japan

Subway, McDonald’s en Starbucks. Mijn eet- en drinkavonturen waren vandaag bezwaarlijk avontuurlijk te noemen. Big in the USA ware een betere uitdrukking geweest. En de diensters bleven maar glimlachen, vriendelijk knikken en totaal onverstaanbaar doorratelen.
Bijna letterlijk werd ik van vandaag op morgen in een totaal ander land, andere cultuur, andere filosofie gegooid. En een andere taal... “lost in translation”.

Ik slaagde er in om uit te stappen bij de verkeerde bushalte. Waarna het ruim een uur duurde voor ik dat effectief door had. En dan is er hoegenaamd geen bus-pancarte die me in ons zesentwintig-letters alfabet zegt welke lijn, laat staan welke halte ik moet hebben. De enige lijn die herkenbaar is, is die naar de luchthaven, net omwille van het vliegtuig-icoon. Een westerling en een Japanse hebben me uiteindelijk op de goede weg geholpen… gelukkig verliep het inchecken in het Plaza Hotel vlot en kon ik snel genieten van een dut in mijn 2 meter lange bed in mijn hotelkamer met ruim 1,1 DDR hoge deuren…

Ik weet niet eens waar ik zit ten opzichte van Tokyo. De bushalte staat niet eens op de kaart aangegeven. Morgen zijn er Eric en Nathan, die me wat zullen opvangen op en na het werk. Nathan, een Nederlander, werkt hier al een paar jaar. Hij is marketingverantwoordelijke voor Europa en Azie wat betreft de machine (de Eagle 12) waar ik nu een opleiding van zal krijgen. Depositie van lage permittiviteit diëlektrica met behulp van een plasma enhanced chemical vapour deposition reactor. Astemblief!

Vandaag heb ik al een stukje van mijn Capitool reisgids over Japan verorberd. Ik voel me als meneer Xyploghsèrgù die, komende van de planeet Fàçoliuk, net geland is op Aarde met zijn tweedehands UFO (die hij voor een prikje op een brocante van oud vliegmateriaal in de asteroïdengordel ten noordwesten van Fàçoliuk op de kop heeft kunnen tikken). Even van de wijs. Niet wetende waar begonnen. Vol onbestemde ontdekkingszin. De tempels, de thee-ceremonie, keramiek, zen, nintendo, samurai, Hirochima, kersenbloesems…

En ja, stereotypen worden bevestigd. De kortgerokte langekouste meisjes. De constant neussnot-optrekkende bevolking. Monddoekjes alsof er vogelpest of een andere epidemie heerst.

‘k Heb daarnet even buiten gewandeld. 't Was al donker. Ik zit vlakbij een groot park. En een winkelcentrum. Morgenochtend komen ze me halen van het werk. En ’s avonds is er een diner gepland waar ze me al, met de Lonely Planet als leidraad, wat meer wegwijs gaan maken… Ik heb zo al vaagweg een idee wat ik met de "golden week" wil doen...