Discipline, symboliek en geloof

En toen stond iedereen op een rij alwaer de deure bleef stille staen. Een surrealistisch beeld: een overvolle metrohalte en toch stonden er op regelmatige afstanden kleine mannekes en vrouwkes in rijen van twee netjes op een volgende rijtuig te wachten. Zonder duwen en trekken. Met daar 1 uit de Vlaanders afkomstige Tokyo Tower tussen.

Gewapend met een metroplan uit de Capitool reisgids bleek dat bord spaghetti van afgelopen weekend toch niet zo onverteerbaar als eerst gevreesd. Integendeel, met een eenvoudige kleurcode en tweetalige haltes is je weg vinden niet moeilijker als in Londen of Washington. Het leek alleen zo. Zelfs de mededelingen waren tweetalig. Ik kon dus op mijn twee oren slapen wat Tokyo betrof… waar zelfs een lichte aardbeving (zoals op de eerste nacht) me niet van mijn stuk ging brengen.

Japan is een smeltkroes van godsdiensten. Shinto, "de weg der goden" (welke doet er niet toe, dus ze worden per dozijn vereerd) en (Zen)Boeddhisme zijn de voornaamste. En er is absoluut geen concurrentiestrijd. Zo kan een Boeddhistische pagode vlak naast een torii staan, de rode ingangspoort van een shinto heiligdom. Basisgedachte is: "zolang het maar een manier is om de goden tot een gunst te vragen maakt het niet uit wat het is". Zondag diende ik bijna 2 uur te sporen om er te geraken. Maar het was de moeite.
Wenskaartjes waren aan een rekje voor het Senso-Ji tempelcomplex vastgeknoopt. Massa’s gelovigen rookwasten zich juist voorbij de torii aan een wierookvat, preventief tegen zweetneuzen, loopvoeten en andere interessante kwalen. Anderen gooiden geld in een reuzegroot offerblok om dan hun wens uit te spreken. Nog verder waren er die heilig water uit mini-waterspuwertjes naar binnen gorgelden… of er toch hun handen mee wasten. En naast de tempel zaten een paar Boeddha’s die konden genieten van de wierookgeur waarmee een zoveelste gelovige zijn overtuiging tot uiting bracht. Ha ja, ordinair kaarsen aansteken bestaat ook.
Ook de toegangsweg naar Senso-Ji mocht gezien worden: aan weerszijden een lange rij mini-winkels waar zowat alle classics te verkrijgen waren: kimono’s, pruiken die met kimono’s gedragen worden, waaiers, pantoffels, lampionnen, … Alvast 1 plaats waar ik souvenirs kan kopen!
Nu begrijp ik waarom Japanners in Brugge aan honderd in het uur foto’s nemen. Het moet bij ons zo anders zijn dan wat zij gewoon zijn. Afgelopen weekend ben ik de vijand dan ook met zijn eigen wapens te lijf gegaan… Een zalige architectuur. En interessante dagelijkse rites. Geloof biedt inspiratie. Ik hoop dat de gewenning niet vlug zal opduiken. Dat mijn verwondering nog even de bovenhand blijft houden.