Transportstress 2de editie

90 seconden. Dat was de vertraging van een trein vorig jaar vlakbij Tokyo. De jonge bestuurder probeerde die achterstand nog goed te maken door plankgas te geven. Ook in een bocht. Met het zwaarste treinongeluk uit de Japanse geschiedenis tot gevolg. Hoe absurd. Maar in een maatschappij waar het openbaar vervoer tot op de minuut correct loopt en waar iedereen daar ook op rekent, moet de (tijds)druk op de bestuurders immens zijn.
Vanavond had mijn trein voor het eerst vertraging. 2 minuten. Ik zag rode - nog steeds onleesbare - tekens verschijnen op het elektronisch bord. Toen de trein “eindelijk” het station binnenliep, rook ik gewoon de verbrande remmen… gelukkig is het rechtdoor tot de volgende halte, dacht ik bij mezelf.
Ik mag overal instappen, behalve in de laatste wagon: tijdens het spitsuur zoudenmannelijke sardines wel eens “per ongeluk” handtastelijk kunnen zijn en om dit te vermijden kunnen vrouwen die zich niet op hun gemak voelen een veilig onderkomen zoeken in die “women only” wagon. Welke omvang zou dat probleem gehad hebben, vooraleer men tot zulke oplossing kwam?