Kyoto

Een aaneenschakeling van bijblijvende indrukken. De Sansujangen-do tempel, een langwerpig houten gebouw herbergt 1001 eeuwenoude, levensgrote beelden van Kannon, godin van de genade. 10 rijen van 100 beelden, met elk een stuk of 20 armen, in het halfdonker naast elkaar. Indrukwekkend. Helaas was binnen fotoos nemen verboden, en zelfs in Japan kunnen we beelden die in ons hoofd zijn opgeslagen niet downloaden met een USB aansluiting. Volgens mij houdt de fotografielobby die reeds bestaande uitvinding tegen. Maar een "GSM MP3 TV E-mail Internet Radio Foto Camera" - toestel hebben ze wel...

En dan het oostelijk deel van Tokyo: tempels, tempels en nog eens tempels in een heuvellandschap met elkaar verbonden door kleine straatjes waar massa’s toeristenwinkeltjes tegen elkaar op streekspecialiteiten aanbieden. Heiligdommen zijn goede commerciële settings en allemaal in goede staat. Volgens het shinto principe van de vergankelijkheid moeten die gebouwen om de paar decennia opnieuw gezet worden. Tot voor kort toch, want nu is zoiets toch niet meer betaalbaar. Hout wordt nu eenmaal kostelijk, laat staan de werkuren. Zo is een gebouw van 150 jaar oud een getrouwe kopie van 1000 jaar geleden. Dit verklaart mede waarom Japanners zo goed zijn in het kopiëren en optimaliseren. Het zit hen gewoon in het bloed.

En overal kinderen. De definitie van een Japans kind is: een mensje tussen 60 en 90 cm groot dat overal zonder kijken tegenaan knotst of tussen loopt. Op een dag worden ze wakker en merken ze dat ze plots anderhalve meter groot zijn en dus naar het hoger onderwijs kunnen gaan. Om maar te zeggen: er is een bepaalde lengte-range die ik niet terugvind tussen al die kinderen. En ik moet goed opletten waar ik mijn voeten zet!