Meccano

De opleiding op de Eagle12 loopt verder. Ik zit nu al enkele weken in het hoofdkwartier van ASM in Tama-Shi, Tokyo. Hier moet ik zo veel mogelijk van de processing te weten komen, hoe je dunne isolatorlagen deponeert op je siliciumschijf en hoe je de kwaliteit controleert en verbetert. Ik moet alle geheimen van het toestel ontrafelen zodat ik kan ingrijpen om een beter resultaat te verkrijgen. Daarom puzzelen mijn Japanse collega, Kaneko en ik op basis van tekeningen en handleidingen een Eagle 12-reactorkamer in elkaar. Vorige week kregen we massa's onderdelen opgestuurd van het productiecentrum. Ieder stukje was minstens 3 keer ingepakt. Niet op de elegante wijze waarop oudere Japanse vrouwen dit doen wanneer je een souvenir in hun winkel koopt, maar wel even tijdrovend om te openen. Een kleine namiddag sorteren was nodig om wat overzicht te krijgen in die hoop metaal, composiet, keramiek en plastiek. We hebben elvendertig types schroeven en vijzen, elk met een verschillende grootte, sterkte en gebruiksaanwijzing. Binnen een paar dagen zullen we te weten komen of dit gigantisch meccano-bouwsel ook zal werken!

Ik moet mijn beeld van het Japanse werkritme en mentaliteit wat bijstellen. Geen zweepslagen opdat je niet trager dan 100km/h zou werken. Geen seppuku (harakiri) wanneer je meetwaarde 2% verschilt van de vooropgestelde waarde. Geen halfnaakte, kale spierbundel die vooraan in de werkzaal met zijn grote trom het tempo aangeeft (ik zit nu even met de film Ben-Hur in mijn hoofd).
OK, minder overdreven dan. Geen gezamelijke gymnastiek-oefeningen 's ochtends en 's avonds. Niemand die plots zijn hoofd in zijn armen legt op zijn bureau voor een kwartierslaapje. Ook niet die extreem lange werkuren: ik ben 's ochtends rond halfnegen bij de eersten. En 's avond rond zes-halfzeven is al ruim de helft verdwenen. Gewoonlijk stoppen de mensen met werken bij zonsondergang. Dit verklaart misschien het vroege slapengaan van de zon. Ik vraag me af of dit opzettelijk is gedaan, of Japan zijn uurregeling niet compleet verschillend is van de zomer-winteruur regeling van de rest van de westerse wereld.

Iedereen spreekt wel Engels... op zijn niveau. Een jaar in het buitenland doorbrengen helpt, of het nu als student was in Edinburgh of als support engineer in Portland. Kaneko vertrekt binnen een paar weken voor een jaar naar België. Benieuwd wat zijn eerste indrukken zullen zijn! Zijn Engels is gelukkig al goed gevorderd.

Ik heb nog nog geen motivatie gevonden om veel Japans te leren. De gebruikelijke goedmorgens, hallos en dankuwels niet te na gesproken. Vooral die laatste hoor ik constant in de winkels en restaurantjes. Zoals in mijn locale vaste waarde: de Starbucks. Caramel Macchiato en af en toe een dessertje. De Subway frequenteer ik ook voor een broodje gezond, dan heb ik toch wat groenten binnen. Groenten en fruit zijn anders zo duur.

In de trein 's ochtends is het stil. Mensen spelen met hun GSM, sturen SMSsen of emails, kijken TV, beluisteren MP3's of zitten of staan wat te knikkebollen. Het valt me op dat de ipod gemeengoed is hier. Zelfs bij de ouderen hanger er witte draden uit de oren.