Special Super Express

De Special Super Express trein richting Hakodate was al 10 minuten geleden vertrokken uit Hachinohe. Het 97-jarige, 132 cm kleine Japanse vrouwtje wachtte echter niet op de volgende veelwieler. Gewapend met haar veel te grote wandelstok zette ze de achtervolging in. Want ze wist dat dit de Special Super Express richting Hakodate was.
Om toch nog wat plezier en voldoening te hebben, besloot ze te hinken. Haar op-het-ene-been-tempo was net sneller dat dit van een bejaarde roodwangschildpad. Maar lag nog steeds een stuk hoger dan dat van een jichtige naaktslak.
Nog geen 3 minuten later zat ze al op de trein. Ze wist het: dit is de Special Super Express richting Hakodate. Bekend om haar "snelheid". Haar met rimpels bedekte gezicht fleurde volledig op toen ze vanuit het venster een jichtige naaktslak zag, die de Special Super Express richting Hakodate inhaalde.

Zaterdag stond me een lange dag voor de boeg. Ik wilde de sakura zien in Matsumae. Sakura zijn kersenbloesems. In april-mei heerst er in Japan een ware gekte rond deze cherry-blossom, symbool van de vergankelijkheid. Festiviteiten allerhande onder deze roze en witgekleurde bomen.
Eerst komen ze tot bloei in het warmere zuiden, om dan rond deze periode halt te houden in het noordelijke eiland, Hokaido. En zaterdag was zowat mijn laatste kans om ze te zien.
Ik koos Matsumae uit: stad van 10.000 kersenbomen. Een heeeeeel stuk ten noorden van Tokyo. Het aantal af te leggen kilometers maakten dat dit een behoorlijk geflipte zaterdaguitstap werd. Tijdens het (Chinees!) diner de vrijdagavond met een paar anderen van het werk verklaarden ze me al voor gek. “But I like that”, zei Matsushita, mijn all-American verantwoordelijke hier. En dan hernamen we de normale mannen-onder-één-dak gesprekken. Ik ken nu een aantal interessante zinnen in het Thai, Koreaans, Chinees (Mandarijns) en Japans. “You never know what the future brings” en “always be prepared” om enkele tafelgenoten te parafraseren. Edoch dit terzijde.

Dus ik nam de vroegste trein, zo rond half vijf, om dan, na enkele overstappen, op de eerste shinkansen (kogeltrein) van de dag te zitten wegsluimeren. In Hachinohe moest ik overstappen richting Hakodate, om dan, na door de langste tunnel ter wereld te zijn gespoord, de bus richting Matsumae te nemen. Volgens plan toch. In Hachinohe nam ik echter… de “wereldberoemde” Special Super Express Trein. In Hakodate ben ik wel geraakt… maar door het vele tijdsverlies dankzij die “supersnelle trein” ben ik uit noodzaak direct terug moeten keren naar Hachinohe. Om uiteindelijk rond 1.00h 's nachts terug op mijn appartement te zitten.

Ja, het was een dag met veel sightseeing door het venster. Massa’s rijstvelden. In bloei staande Sakura. En barstensvolle treinen, waar ik toch weer net genoeg vooraan in de rij stond om een zitplaats te bemachtigen. Ik heb zaterdag maar liefst 8 keer mogen overstappen. Alsof je met het openbaar vervoer een daguitstap vanuit Steenokkerzeel naar de Mont Saint Michel probeert.

Waarom geen weekend noordwaarts, waarom enkel de zaterdag hoor ik je vragen? Zondag was mijn eerste speleotrip gepland. En er is meer nodig dan wat bloemenpracht om dat te annuleren. Ik probeer dan liever het schier onmogelijke om achteraf toch niet met het gevoel te zitten van “had ik het toch maar geprobeerd”. Ik vind het nu al een bijblijvende herinnering, zelfs al is het niet op de manier dat ik wilde… en zelfs al wil ik dat geen tweede keer meemaken!