Bezenningsdagen

OK, de laatste week had echt wel zijn verrassingen. Vorige vrijdagavond, die wat anders verliep dan verwacht, veroorzaakte een speleo-loze tweedaagse. Vergelijk het gevoel met dat bij de tennismatch Federer-Nadal, waar je al dagen zit naar uit te kijken, om dan 5 minuten voor de match begint te horen dat iemand geblesseerd is…

Dus gauwgauw koos ik met behulp van het blauwe boekje (de Lonely Planet) een andere bestemming: Kamakura. Zaterdag was het er net iets natter dan in Belgie. Met dank trouwens aan mijn supergrote en –rode ogenprikker (ook gekend als “paraplu”) voor het droog houden. De kans op regen is hier duidelijk groter in de weekends. Maar dat lijkt me niet een typisch Japans fenomeen.
Neem een heuvelachtige omgeving vlakbij de zee en verspreid over dit ganse gebied at random een massa tempels en je hebt Kamakura. In een ver verleden hoofdstad geweest van dit draakvormige land. En hoofdstad van de Zen: 3 van de 5 belangrijkste tempels zijn daar gelokaliseerd. Al vraag ik me af op wat ze de ranking baseren: al zeker niet op schoonheid, grootte of drukte…
De stortregen maakte effectief dat ik daar de rust kon ervaren, kon wegmijmeren in de diepere gedachten des levens. Ook de omgeving hielp wel mee: wandelen in het grote Entenbos dat de stad omringde. Om dan achter de zoveelste Boombaard-lookalike opnieuw een verborgen tempelpareltje te vinden.
Een paar dagen daarvoor had ik een avondlijk onderonsje met een Japanse kunstenares. Ze toonde me een aantal van haar boom-potloodtekeningen. En toen dacht ik echt dat die volledig uit haar fantasie waren ontsproten, dat die onmogelijk realistisch konden zijn.

En dan deze week de computercrash. Behoorlijk onpraktisch: geen muziek, foto- en tekstverwerking, Paint Shop Pro, thuisinternet, Messenger of Dreamweaver die me ‘s avonds vaak entertainen. Hoe afhankelijk een mens toch soms is van zo’n bakje. Al zeker wanneer die andere lichtbak (TV) ook al niet veel te bieden heeft. Op baseball na. En binnenkort ook op wat nachtelijk voetbal na…

Gisterochtend kreeg ik een hele serie emails van het speleothuisfront… over Ke. Een Vietnamese speleo waar ik ook nog de ondergrond mee heb verkend. Hij was verdronken in Laos… toen hij dacht dat zijn speleocollega moeilijkheden had… en hij hem probeerde te redden…

Precies the bad news week… en hoe relatief sommige probleempjes toch kunnen zijn…