Jachtseizoen

Mijn laptop leeft weer! En ik heb geen amputatie van cruciale gegevens moeten uitvoeren. De (vaak verguisde) Shinto-god van de Microsoftware heeft mijn gebed verhoord (lees: gevloek aanhoord). Of misschien maakte mijn gepruts het verschil? In ieder geval: wat een opluchting! Zeker nu ik in een nieuw appartement zit, met internet deze keer. Heb ik eindelijk weer mijn venster op de wereld. En een directe (skype)lijn met thuis.

Mijn nieuw appartement ligt vlakbij het station Shin-Yurigaoka. In een levendige buurt met heel wat American size department stores en met enkele gezellige resto’s. En er is zelfs een sportcentrum. En dat alles op nog geen half uur sporen van Tokyo. Dus eindelijk behoren avondlijke weekuitstappen tot de mogelijkheid. Ja, hier zit ik goed tot het einde van mijn verblijf.

Dit weekend is mijn souvenirjacht gepland. Gewoon omdat ik alle andere weekends niet direct in een bewinkelde omgeving ga zitten. Eerder op of in de bergen.
Dus nu leef ik onder een gigantische druk (ahem) en zullen enkele slapeloze nachten dan ook mijn deel zijn (hoestkuch), vooraleer ik het antwoord weet op volgende vraag van 1 miljoen: wie zou ik met wat kunnen plezieren (of opschepen)? Ook voor mezelf: deze blog en een massa digitale foto’s zijn mijn mooiste herinnering, maar het blijft toch een beetje etherisch.

Gezien de beperkte capaciteit van mijn rugzak heb ik een stenen tuin-ornament, een dozijn koi-vissen, een sexy geklede Japanse juffrouw en een grote, rode toegangspoort tot een Shinto heiligdom uitgesloten. Maar zelfs dan nog is de keuze aan typische zaken behoorlijk uitgebreid: een samoeraizwaard, een houtgesneden pop, papieren parasols, Japanse keramiek, lampionnen, een kimono, maskers, houten sandalen, waaiers, een boeddha-beeldje, een boek over Japans koken of over origami, handgemaakt papier, diverse geluksamuletten, … Zeg maar l’ambarras du choix.
Hopelijk wacht het regenseizoen tot na dit weekend, zodat ik wat kan souvenirjagen in Kyoto…