Just a perfect day

Rijkelijk gedecoreerde gebouwen gelegen in een met statige ceders bezaaid heuvelachtig woud. Zo kan ik het best het Nationaal Park van Nikko beschrijven. De meest indrukwekkende collectie heiligdommen die ik tot nu toe in Japan heb mogen bewonderen. Werelderfgoed, of wat dacht je. 2 jaar lang werk voor 15.000 man. Ik vraag me af hoe je in de 17de eeuw zoiets uberhaupt coordineerde.
Er bestaat een Japans spreekwoord dat zegt “Nikko wo minakereba "kekkō" to iu na”. Vrij vertaald: Nikko zien en dan “genoeg” zeggen. “Genoeg” omdat het echt wel niet beter, mooier en indrukwekkender kan. “Genoeg” omdat trop echt wel te veel kan zijn. Nu heb ik echt wel het gevoel dat ik tempel- verzadigd ben…

Ik was zo geabsorbeerd van dit alles dat mijn maag het afgelopen zondag maar moest doen met wat mijn ogen en oren hem te eten gaven. Gelukkig was ik anderhalve maand geleden niet begonnen met een bezoek aan Nikko, denk ik nu. Wie weet zou ieder ander heiligdom maar een teleurstelling zijn, zou ik een excuus moeten zoeken a la “ieder heiligdom is anders, appels en peren zijn niet te vergelijken”.

Een hoogtepunt van die extravanganza aan kleuren en detailbewerking was voor mij de Yomei-Mon poort. Om een idee te geven: de makers hadden opzettelijk een van de zuilen van die poort omgekeerd bewerkt, omdat die anders in hun ogen perfect zou zijn, wat dan de toorn van de goden kon opwekken.
Maar eigenlijk mochten ze een constructiefout gestoken hebben in ieder bouwwerk. Iedere vierkante centimeter is versierd. Twee en een half miljoen stukjes bladgoud. Tussen de diverse schilder- en beeldhouwwerkjes door.
Ook zaten er enkele komische elementen in. Aapjes afgebeeld in een “see no evil - hear no evil - speak no evil”-positie. Of een olifant die gemaakt was door een kunstenaar die er duidelijk nog nooit ene van dichtbij had gezien.

Of het complex in Nikko kunst of kitch is laat ik aan het Oordeel van specialisten over. Voor mij telt enkel het wauw-gevoel dat ik nu nog steeds heb. Zelden heb ik zo’n harmonie ervaren tussen architectuur en natuur. Waar het kleurenpallet van de bijwijlen geflipte constructies samenging met de mysterieuze sfeer van het mistig groene cederwoud. Ik genoot toen al van de herinnering aan een dag die nog niet afgelopen was: mijn definitie van een “perfect day”.