Japans

Na die 2 en een halve maand krijg ik echt kop noch staart aan het Japanse schrift. Enkel het symbool voor de Yen kan ik herkennen. Gooi een paar strepen en krullen at random bij elkaar en je hebt een Japans woord, denk ik dan. Vandaag nam ik dan ook de proef op de som: ik maakte 4 abstracte kunstwerkjes en vroeg aan Kato om ze te lezen. En zowaar, 2 van mijn creaties bestonden: in het Kanji-tekenschrift betekenden ze “maan” en “datum”.

Er bestaan blijkbaar 3 verschillende schriften in Japan: kanji, hiragana en katakana. Die eerste komt van het Chinees en is de moeilijkste: daar moet je effectief lijn- en krulpatronen van buiten kennen. Karakters dus. De 2 andere hebben tenminste nog een alfabet, bestaande uit 48 “letters”.
In mijn Lonely Planet staan er diverse basis-zinnen. Maar die woorden zijn zo anders, dat ik die amper kan onthouden. En ik probeer ze nog minder uit te spreken, want ik weet gewoon dat die uitspraak niet zal kloppen. Om daar een voorbeeld van te geven: vorig weekend was ik met de trein op weg naar de Fuji-berg. Om er te geraken diende ik onder andere over te stappen in het station Otsaki. Alleen bestaan er blijkbaar 2 “Otsaki’s”. Het ene station, zoals ik het uitspreek, en het andere station, zoals een Japanner het uitspreekt. En natuurlijk moest ik in dat laatste station zijn, maar dat kon die Japanse treinconducteur moeilijk weten. Daarom probeerde hij me duidelijk te maken dat ik op de verkeerde trein zat en begon hij me de stations op te sommen waar ik diende over te stappen. Had ik toen niet “Fuji” gezegd, vraag ik me af waar ik terecht zou zijn gekomen.

Gesproken Japans is intrigerend. Wanneer 2 japanners bijvoorbeeld een lange conversatie met elkaar hebben, kan een van de twee me daarna in nog geen 10 (engelse) woorden kan zeggen wat ze net tegen elkaar zeiden. Ik vraag me dan af of ze zaken verzwijgen of als het Japans 90% vormelijk is en 10% inhoud. En, hoe vreemd het ook moge klinken, bij momenten klinkt Japans als Russisch.
Ik denk nu van “laat die taal me maar een raadel blijven, het draagt alleen maar bij tot het mysterieuze van dit land”.