Speleo- impressies

Afgelopen weekend bezocht ik de deels toeristische grot “Kawachi-no-Kazaana” in Taga-cho Inugami-gun Shiga-ken. Een mondvol voor dit ruim 7 km lang, driedimensionaal labyrinth. Een groep van een dertigtal Japanse speleo’s nam deel aan het project dat nu al een aantal jaren loopt: de grot volledig in kaart brengen.
Het werd een weekend met een waaier vol impressies. Die je vaak alleen als speleo kan ervaren of opmerken. En die ik in enkele flitsen probeer te beschrijven…

“Grotligging”

Grotten bevinden zich in streken waar veel kalksteen is. Veelal zijn dat schaars bebouwde, heuvelachtige gebieden. Soms met ruwe rotsen, soms badend in het groen. Waar de moderne mens nog maar amper is doorgedrongen. Waar de tijd net iets trager tikt.
Hier waren er massa’s rijstvelden, met hier en daar dicht beboste heuvels met talrijke rivieren.

“Internationaal”

Als je wat met een Japanse fanatieke gatenkruiper spreekt, komt het gespreksonderwerp altijd wel ergens bij een gemeenschappelijke kennis of grot terecht van een of ander ver land.

“Auto’s”

En ja, de speleo’s kwamen van heinde en ver. Ieder met zijn Japanse break. Om al het materiaal gemakkelijk in weg te kunnen steken. Of om in te kunnen slapen.

“Fanatiek”

Een nachtje rijden… om een weekendje speleo te kunnen doen… om bij momenten wat in modder te kruipen.

“Slaapplaatsen”

Slapen in goedkope en niet-standaard plaatsen. Dit was mijn eerste overnachting in een natuurhistorisch museum. Een groot opgezet dier dat plots lawaai maakt wanneer je er rond middernacht voor passeert (in een godverlaten museum) is toch wel een aparte ervaring.

“Misleiding”

Toeristen met mooie ondergrondse foto’s lokken naar je grot. Terwijl die foto’s genomen zijn op een plaats waar die toerist niet kan geraken… Wat ze wel te zien krijgen, is een grote zaal vol rotspuin…

“Voorzichtigheid”

Een bepaalde passage weigerde ik op te klimmen, omdat, bij het terugkeren, de afdaling van die passage te risicovol zou zijn zonder touw en zonder degelijke kledij en schoeisel. Ik heb geen zin om nu domme blessures op te lopen, een maand voor de Picos-expeditie…

“Frustratie”

De gids verdwaalde. En ze wilde wachten tot een andere groep ons pad kruiste en ons kon helpen. Logische gedachte, ware het niet dat ik 100% zeker de uitgang kon terugvinden. Waar ik een pak argumenten voor haar aanhaalde, zoals beschrijving van passages en van handelingen die anderen hadden uitgevoerd op bepaalde punten. Zelfs het opmerken van speleo’s toen ik zelf richting uitgang ging om dan nog meer argumenten te kunnen aanhalen, kon haar niet overtuigen. Ze bleef vastgepind op haar besluit…
“David, you are right” vond ik een behoorlijk magere troost, toen er uiteindelijk hulp opdaagde bij haar geroep en ze haar de weg toonden die ik al een tweetal uur probeerde duidelijk te maken.

“Uitdaging”

De halogeenlamp van mijn verlichting was gesprongen. En niemand had een reserve voorhanden. Het enige wat ik dan nog kon gebruiken, was een mini-zaklamp die iemand mee had. Een doosje lucifers is misschien nog minder handig, maar het zal toch niet veel verschil uitmaken…

“Groepsgeest en efficientie”

7 groepen die, zonder discussie, de orders van de organisator uitvoeren. Resultaat na 1 dag hard werk: bijna 200m extra van de grot is opgemeten.

“Discipline”

Nog jaren een gekend deel van de grot willen opmeten (toch aan dit tempo), terwijl een nieuw (en mijns inziens heel groot) stuk smeekt om ontdekt te worden…

“Originaliteit”

Een opengesperde drakenmond waar enkele LEDjes in zaten was gemonteerd op een helm. En telkens wanneer je die verlichting aanstak, kwam er een brulgeluid uit die mond.

“Babylonisch”

Soms waren er wat communicatieproblemen: stelde ik een vraag, kreeg ik het antwoord op een andere vraag. Zo wilde ik weten hoe ze wisten dat er twee onafhankelijke rivieren waren in de grot. Of ze soms met bepaalde kleurstoffen een test hadden gedaan. Ik heb die vraag zitten her-, en her-, en herformuleren. Het enige wat ik er uit kreeg was dat “water has nice blue color”. Uiteindelijk heb ik maar “yes, very nice” geantwoord. Ach ja, we doen ons best om elkaar te begrijpen…

“Reisgevoel”

‘s Nachts het lichtballet van honderden vuurvliegjes aanschouwen op de rijstvelden, met op de achtergrond een koor van duizenden kwakende prins(ess)en die nog gekust moeten worden. Dan besefte ik echt wel dat ik aan de andere kant van de wereld zat…